Lyrisch was ik met mijn eerste walkman die me door mijn folderwijk heensleepte. Als ik voorbij het tweede flatgebouw was, moest ik mijn bandje omdraaien. En zodra Sting van de Police met een zware, slepende stem begon te zingen, wist ik dat ik bijna thuis was (en de batterijen op). Ja zware tijden; die jaren tachtig.
Voor iemand die opstaat en naar bed gaat met de radio aan, is Podcast een zegen. Zeker sinds programma's als Kunststof (tussen 19 en 20 uur) worden overstemd door Bob de Bouwer of Thomas de Trein is het ideaal als je het 's avonds op je gemak kunt terugluisteren. Je moet wel weer even omschakelen want voorheen kwam de radio als vanzelf tot me. Nu moet ik er echt voor gaan zitten en zorgen dat ik om 23 uur klaar ben. Want Met het oog op morgen ga ik echt niet de volgende dag nog eens terugluisteren...
Wat kan het BHIC met een podcast? Er zijn zeker wel toepassingen te bedenken maar alleen een pratende stem, da's toch meer iets voor mensen die in de jaren tachtig zijn blijven steken ;-) Vodcast, met beeld, zal beter aansluiten bij de plaatjescultuur van vandaag. Dat kan varieren van een korte impressie van een archief tot een specifieke uitleg van een archiefstuk.
Alleen, dat kost tijd en dus geld. Willen we dat bij het BHIC? Da's de vraag die we ons meer en meer moeten stellen (tot zover open deur 223 maar dan is het weer eens gezegd ;-)
O ja, YouTube; da's een Ding dat zichzelf al bewezen heeft. Ook bij het BHIC.
">
.jpg)
