Ding 20: Kent u deze nog nog nog

Ja, met zo'n cursus leer je heel wat nieuws. Want online muziek luisteren, da's totaal nieuw voor mij. Niet dat ik nog cassettebandjes draai in m'n auto (sinds die gesmolten zijn in de zon kan dat niet meer ;-) maar Last.fm ken ik alleen van de verhalen. Ik heb te weinig tijd/belangstelling/vaardigheid/of-andere-uitvlucht om me daarmee bezig te houden. Dat ik dan ook beetje DJ zou gaan willen spelen, nah... dat zit er niet in.

Maar ja; nou moet ik wel. En eigenlijk is dat ook wel weer leuk. Want het leert me meer dan alleen wat zoeken van nummers of uitdelen van props (dat laatste zal ik - hoogstwaarschijnlijk - na deze cursus ook nooit meer doen). Maar de koppelingen van Blip.fm met Twitter; dat intrigeert me weer wel. Langzaam zie ik hoe de tentakels van web 2.0 in die ongrijpbare ruimte elkaar raken. En belangrijker; dat dat waarschijnlijk ook steeds vaker gaat gebeuren.

Waarover ik nog twijfel: valt er nu gewoon bij mij het kwartje dat je deze toepassingen kunt koppelen? Of gaan de ontwikkelingen steeds verder en kunnen alleen de beste toepassingen overleven, juist doordat ze aan elkaar zijn gekoppeld en hierdoor elkaar versterken. Pfff... dit wordt me tijdelijk even te filosofisch.

Tijd voor een muziekje. (Even m'n bandje terugspoelen; waar is mijn potlood?).

Ding 19: Genealogie 2.0

Jarenlang speuren in archieven naar mijn betovergrootvader: ik zie het mezelf niet doen. Maar gelukkig ben ik niet maatgevend voor een grote groep want genealogie is hot. En wie genealogisch onderzoek zegt, zegt ook BHIC (zeker binnen Brabant). Al snel blijkt dat er over het BHIC op het net ook wordt geklaagd ("wanneer komen nou die scans?" en "wat, zijn ze zo duur?"). Op de kwaliteit van onze site wordt wisselend gereageerd maar één van de meest opvallende vond ik deze recensie:

Ik geef de site van het BHIC een 6! Het is niet de meest geweldige site hoewel ik er wel veel kon vinden.


Oké, daar sta je dan met je goeie gedrag. Wel veel kunnen vinden maar geen goeie site. En waarom niet? De uitvoering blijkt te simpel en er zijn geen scans (toegegeven, de reactie dateerde uit 2007; lichtjaren terug voor begrippen in deze cursus ;-) Gebruikers willen kennelijk niet alleen een site die goede informatie levert maar er ook aantrekkelijk uitziet.

Op dan naar allefriezen.nl dat wel hele hoge ogen gooit. Beoordeeld door uitsluitend Friezen wellicht? Misschien is dat te gemakkelijk. Alhoewel... echt flitsend is deze site niet, hoewel er wel grappige gadgets inzitten. Eén druk op de knop en de site is Friestalig (Hokker datum jildt as datum fan it ûntbinen fan in houlik?).

Verder gezocht op de naam Potma (met dank aan een voormalig collega uit Friesland) en jawel, ik kan direct de geboorte-akte inzien mét een doorklikmogelijkheid naar de vader en moeder. Kortom, niet flashy, wel makkelijk. En dus niet goed? (volgens de eerdere recensent dan...)

Ach ja, we hebben het al eerder gemerkt dat je niet altijd iedereen naar de zin kan maken. Maar duidelijk is wel dat een goeie naam - zeker op het internet - enorm van belang is. Want ookal mogen we nog steeds duizenden bezoekers in levenden lijve ontvangen, die vallen in het niet bij alle mensen die achter hun toetsenbord kennismaken met het BHIC. En met onze reputatie, of ie nu wel of niet terecht is.

Ding 18 LibraryThing

Voor iedereen die soms wat moeite heeft om de Dingen in de vingers te krijgen: LibraryThing is gewoon erg leuk om te doen. Je gaat op zoek naar boeken die je zelf hebt gelezen, zet die op een rijtje en kunt er zelfs je eigen kaft bij kiezen (dit klinkt suf maar probeer het maar eens en je ziet dat het grappig is). Leuk tot zover maar nuttig? Dat wordt het pas als je ziet hoe mensen de boeken recenseren, of je het ermee eens bent of juist helemaal niet. Bovendien krijg je suggesties voor andere titels die je op een nieuw spoor kunnen zetten. Je ziet wie er ook van 'jouw' boeken houden en kunt weer met hun lievelingslijstje aan de slag.


Maar nu de omschakeling naar ons. Wat kunnen wij ermee? Nou, stel nou eens dat alle mooie charters zijn gescand (of andere indrukwekkende archiefstukken) en dat mensen die op een rijtje kunnen zetten. Voor ons leuk maar ook voor andere bezoekers omdat ze op deze manier weer kunnen worden doorgelinkt naar andere stukken. Ik denk dat het mooi is om te zien maar belangrijker; dat de dwarsverbanden ook zeker resultaat opleveren en zinvol zijn voor onderzoekers. Maar...


... een oorkonde is natuurlijk geen boek. Om duidelijker te zijn: mensen kunnen met gepaste trots voor hun boekenkast staan, ik weet niet of een charter dezelfde gevoelens oproept. Maar nog helemaal los daarvan; voordat onze mooie stukken allemaal zijn gescand, zijn we wel weer wat jaartjes verder. (Of denk ik nu in beperkingen? Nou ja, mag af en toe ook wel een keer ;-) Laat je niet weerhouden en struin is rond op LibraryThing. Misschien zie jij weel weer een toepassing voor ons die ik nu even helemaal over het hoofd zie.

Proost

Twitter is een kroeg. Wil je weten waarom? Moet je hier maar eens lezen. En proost dan maar.

Ding 17 en nu inhoudelijk

Zo, genoeg gezeurd over hoe, wat, waar en wanneer je alles moet doen. Nu even over het inhoudelijke deel van sociale netwerken. En ja, er gaat inderdaad weer een heel andere wereld voor me open. Hyves blijft (in mijn geval) beperkt tot mensen die ik in het echte leven toch wel zie. Maar sinds mijn Facebookaccount (nu een paar dagen geleden) melden zich divere familieleden in de VS zich. En dat maakt het leuk (bij mijn ene nichtje heeft al gesneeuwd, de ander zit nog te puffen in de zon, dat soort aangenaam geneuzel).


De stap naar de mogelijkheden voor een archief is hiermee snel gemaakt. Je spreekt waarschijnlijk wel eens mensen van een ander archief maar niet zo snel en laagdrempelig als met een dergelijk sociaal netwerk. Laat staan dat je anders ooit gauw bijpraat met een archief van buiten Nederland. Dus dat is voor ons een groot pluspunt.

Maar ook voor onze bezoekers. Het valt mij altijd op dat aan de koffietafel bij het BHIC in Grave al heel snel adressen worden uitgewisseld. Bezoekers blijken vaak veel raakvlakken te hebben, in ieder geval met betrekking tot het soort onderzoek dat ze verrichten. Als mensen elkaar al aan zo'n koffietafel weten te vinden, dan kun je nagaan als zo'n netwerk zich vertakt over de hele wereld! De mogelijkheden zijn dan enorm.


Dus ja, sociale netwerken, archieven en genealogen: dat zijn drie handen op een virtuele buik (of zoiets).

Ding 17: sociaal maar wanneer?

Soms denk ik wel eens dat ik het allemaal niet goed aanpak. Hoe kan het nou dat mijn nichtje in de Verenigde Staten vrolijk reageert op een filmpje dat mijn vader op Facebook heeft gezet? Zij heeft toch ook haar werk en haar gezin? En wat doen al die voormalige collega's van de krant op LinkedIn? En welja, ook nog een aantal dat twittert... Zij krijgen toch geen tijd van hun baas om uit te vogelen hoe dat werkt?

Ik krijg dat wel en zelfs dan krijg ik het nog niet allemaal rond. En ja, tuurlijk draait mijn Netvibes op volle toeren maar dan nog... Het echte rondklikken en ontdekken gebeurt toch pas 's avonds op de bank. Spendeert iedereen er zoveel tijd aan (of nog veel meer dan ik)? En wanneer dan in godsnaam?


Want ja, ik wilde eigenlijk eerst een filmpje van ons archief op YouTube zetten voordat ik verder ging met de volgende Dingen. Maar dan moet ik eerst uitvogelen hoe mijn videootje van mijn gsm naar de pc overspringt (dat doen ze nog steeds niet vanzelf, grrr...) Ondertussen vliegen de uitnodigingen voor sociale netwerken me om de oren. En dan ben ik nog half bezig met Last.fm en LibraryThing staat in de steigers. Hellup, waar blijft mijn overzicht? Of hoeft dat niet bij Web 2.0 en mag je het allemaal wat meer loslaten dan ik gewend ben?


Hoe dan ook, afgelopen weekend was er even helemaal geen web 2.0. Met de familie naar Parijs, wandelen over Place du Tertre waar schilders je en masse willen vereeuwigen. Net zoals vijftig jaar geleden. Of zelfs nog een portret en profile uit de papier willen knippen, ik wist niet dat dat nog bestond. Wel lekker, even helemaal web 2.nulkommanul (en dan maar negeren dat de Japanner naast mij een filmpje maakt van zijn vrouw die wordt getekend. En het meteen op Facebook zet. Hij wel.)

Ding 15/16

Lyrisch was ik met mijn eerste walkman die me door mijn folderwijk heensleepte. Als ik voorbij het tweede flatgebouw was, moest ik mijn bandje omdraaien. En zodra Sting van de Police met een zware, slepende stem begon te zingen, wist ik dat ik bijna thuis was (en de batterijen op). Ja zware tijden; die jaren tachtig.

Voor iemand die opstaat en naar bed gaat met de radio aan, is Podcast een zegen. Zeker sinds programma's als Kunststof (tussen 19 en 20 uur) worden overstemd door Bob de Bouwer of Thomas de Trein is het ideaal als je het 's avonds op je gemak kunt terugluisteren. Je moet wel weer even omschakelen want voorheen kwam de radio als vanzelf tot me. Nu moet ik er echt voor gaan zitten en zorgen dat ik om 23 uur klaar ben. Want Met het oog op morgen ga ik echt niet de volgende dag nog eens terugluisteren...



Wat kan het BHIC met een podcast? Er zijn zeker wel toepassingen te bedenken maar alleen een pratende stem, da's toch meer iets voor mensen die in de jaren tachtig zijn blijven steken ;-) Vodcast, met beeld, zal beter aansluiten bij de plaatjescultuur van vandaag. Dat kan varieren van een korte impressie van een archief tot een specifieke uitleg van een archiefstuk.

Alleen, dat kost tijd en dus geld. Willen we dat bij het BHIC? Da's de vraag die we ons meer en meer moeten stellen (tot zover open deur 223 maar dan is het weer eens gezegd ;-)

O ja, YouTube; da's een Ding dat zichzelf al bewezen heeft. Ook bij het BHIC.
">